میرم  سراغ  سرگذشتمون همونی که خیلی  ها منتظرن بدونن  چی شد :

بعد از  اون  چند روزی که فرزان ایران بود لحظه ی خداحافظی کم کم  فرا میرسید  لحظاتی  که تلخ ترین  بودن این راسته که همیشه لحظات  تمخ  توسط همون کسانی ساخته میشه که بهترین ثانیه ها رو به ارمغان دارن  و واقعا هم همینطور  بود  .چه دقایق بدی  بود  توی  فرودگاه  نمیشد  دل کند  از  فرزان  نمیشد  نبود  گرمای  دستاش  رو  نبودن نگاه مهربونش  رو  تحمل کرد  . نمیشه  کسی  که  میدونی همه  جوره  باهاته همه جوره  دوست داره   رو  راهیه  سفر  کنی  .نمیشه  به خدا نمیشه   وقتی  مسافرت رو راهی  میکنی  یاد  گریه هاش و خنده هاش  بیافتی و  تنها  یه  آه   بکشی . فرزان من  همه ی  دنیام  پسر  کوچولوی عاشق  من رفت ! رفت و  من و گذاشت با یه دنیا  خاطره و دلبستگی < به محض  رسیدنه فرزان  به  کشوری  که   دلم نمی خواد اسمش  رو حتی  بیارم مخالفت های  خانواده ی عشقم  شروع شد  فقط  به  این کلمه ی  مخالفت اشاره میکنم  و سریع از  توضیح دادن شونه  خالی  می کنم   .خلاصه  مخالفت  به  حدی  کشیده  شد  که   فرزانم  رو برد   سر  یه  دو راهی   یعنی  یا من  یا  ...........

و  اما  فرزان  همون  پسر  کوچولوی  عاشق  دوباره  اومد  ایران  میدونستم  من و  از انتخابم  و  اعتمادم  پشیمون نمیکنه  اینو  وقتی  داشت میرفت  بهم گفت  کاری  نمیکنم  که   از  اعتمادت  به من  پشیمون  شی  . یه مرد واقعی  تو  زندگیم  دیدم.الن  یاد اون  روزا  افتادم  یارای  ادامه  دادن  رو ندارم  . بازم  از  عشقم میگم  انقدر  ترانه ی  عشق  براش  سر  میدم  تا از نفس  بیافتم

فرزانم  دستای  مهربونت  رو  قلب  پاکت  رو  چشمای  نازت  رو  و  لبای  قشنگت رو میبوسم   بهت  قول میدم منم  تو رو از  اعتمادی  که کردی  پشیمون نکنم .